عصمت امير المؤمنين على ( ع ) در مورد بر حق بودن امير المؤمنين ( ع ) در تمام جنگهاى دورهء حكومتش و بر حق بودن او در تمام گفتارها و كردارهايش و موفق بودن افرادى كه آراء او را پذيرفته و به آن مقر بوده‌اند ؛ و همچنين در مورد بر باطل بودن ستيزه‌گران و دشمنان او ، نخست بايد دلايل روشن عصمت او را از خطا و لغزش مورد بررسى قرار داد . به اين موضوع از دو طريق مىتوان رسيد ، نخست امور اعتبارى و دوم اعتماد به اخبارى كه در اين مورد رسيده است . مهمترين موضوع اعتبارى كه دليل بر عصمت آن حضرت و در عين حال دليل بر امامت ايشان و وجوب اطاعت همگان از اوست ، اين است كه امام ناچار بايد عصمتى همچون عصمت پيامبران داشته باشد و دلايل اين موضوع بسيار است و ما آن را در كتابهاى معروف خود كه در موضوع امامت نوشته‌ايم آورده و ثابت كرده‌ايم و به سؤالهايى كه در اين مورد شده است پاسخ داده‌ايم ؛ از جمله اينكه امامان پيشوايان دينى هستند و معنى پذيرفتن كسى را به امامت ، پيروى از او و اقتدا كردن به اوست و حقيقت اقتدا عبارت از پيروى كردن از گفتار و كردار امام است ، از اين روى كه امام حجت است و در مورد پيروى از حجت معصوم چنان نيست كه در اثر ادله و مطابق بودن رفتار و گفتار او با دلايل از او پيروى شود ، بلكه فقط به دليل اينكه او حجت است بايد از او پيروى كرد ، زيرا اگر چنين نباشد بايد از هر مدعى مذهب و صاحب مكتبى - كه سخن او ظاهرا منطبق با ادله است - بدون در نظر گرفتن حجت بودن گفتار و كردارش پيروى كرد و به او اقتدا نمود و او را امام دانست ، و اين باطل است . زيرا ما با برخى از گفتار و كردار كافران يهود و مسيحى و ديگر گمراهان و اهل باطل از اين نظر كه دلايلى بر صحت گفتار و كردارشان وجود دارد موافقيم ، و هرگز از اين جهت كه آنان مطلبى را نقل كرده يا عملى را انجام داده‌اند به آنان توجهى نداريم و هيچ گونه شكى در نادرستى آن مطالب نيست . وانگهى يكى از اسباب نياز عامهء مردم به امامان ( ع ) اين است كه اشتباه و خطا براى رعيت ممكن و جايز است و آنان از عصمت برخوردار نيستند و بايد امام ، امت را از خطا و اشتباه نگه دارد و او را از هر گونه كژى به استقامت و راستى وادارد و او را از سهو و اغفال بياگاهاند و در مورد جناياتى كه انجام مىدهد بر او حد جارى